Ο μικρός χρήσιμος Λεό

Ο Λεό Μπουσκάλια γράφει ότι κάθε μέρα, στο τραπέζι του φαγητού, ο πατέρας του τον ρωτούσε "τι έμαθες σήμερα Λεό;" και ο Λεό απαντούσε δίνοντας ό,τι μικρή ή μεγάλη πληροφορία είχε αντλήσει από κάποιο βιβλίο της οικιακής βιβλιοθήκης. Έτσι κατάφερε να διαβάσει πολλά βιβλία και κάθε φορά να έχει μια έτοιμη απάντηση στην ερώτηση "Τι έμαθες σήμερα Λεό;".
Είπα κι εγώ να ακολουθήσω τη συνταγή του και να αντλώ καθημερινά, ή σχεδόν καθημερινά, από βιβλία, περιοδικά, sites, ταινίες, ξένες σειρές (κατά προτίμηση το CSI, γιατί είναι και φαν της εγκληματολογίας, τουλάχιστον της τηλεοπτικής) τη "μικρή άχρηστη πληροφορία της ημέρας". Τι είναι η "μικρή άχρηστη πληροφορία της ημέρας"; Η "μικρή άχρηστη πληροφορία της ημέρας" είναι η πληροφορία που δεν έχει κανένα απολύτως πρακτικό αντίκτυπο στην καθημερινότητά σου. Είναι η γνώση που σε βοηθά να κάνεις τον έξυπνο στους φίλους σου ή να προσποιείσαι το μορφωμένο στον κοινωνικό σου περίγυρο, ο οποίος μπούχτισε από τις πολλές γνώσεις κι άρχισε να μοιράζει απλόχειρα φέτες-φέτες το περιεχόμενο της γνωστικής του δεξαμενής ολούθε. Η "μικρή άχρηστη πληροφορία της ημέρας" σε βοηθά να απαντήσεις με επιτυχία στις ακυρότερες ερωτήσεις του Trivial Pursuit. Αλλά πρόκειται για προσωρινή χαρά. Σε κάθε επόμενη φορά που θα επιμένεις στην παρέα σου να ξαναπαίξετε για να ξαναγεμίσεις το πιόνι σου με τυράκια, η παρέα θα επιμένει - διαολεμένα όμως - να επιχειρήσετε την εναλλακτική του Cluedo ή ακόμα πιο λιτά του Taboo Παντομίμα.
Οι "μικρές άχρηστες πληροφορίες" δίνουν επίσης τη λύση σε ένα βαρετό καφέ με τους φίλους. Όταν όλα τα θέματα έχουν εξαντληθεί, όλες οι αποτυχημένες ερωτικές ιστορίες έχουν ξεζουμιστεί, όταν η καθημερινότητα έχει περιγραφεί (ξύπνησα στις 8, πήγα δουλειά, τσακώθηκα με το αφεντικό, πήρα αύξηση, πήρα προαγωγή, πήγα γυμναστήριο, έκανα γιόγκα, διάβασα Φρόυντ) κι όταν έχεις μπροστά σου οικεία πρόσωπα που αγαπάς αλλά αγωνίζεσαι να βρείς κάτι να τους πεις...εκεί, έρχεται και μπαίνει στη μέση η "μικρή άχρηστη πληροφορία της ημέρας":

• Η μήτρα ενός αλόγου έχει μέγεθος όσο μια μπάλα ποδοσφαίρου
• Η λέξη "καράτι" προέρχεται από τη λέξη "χαρούπι", το οποίο στο παρελθόν εχρησιμοποιείτο ώς μονάδα μέτρησης
• Ο λόξιγκας πιθανόν να είναι φαινόμενο του αταβισμού (πορεία της εξέλιξης των ειδών προς τα πίσω)
• Ένα ζευγάρι νάνων έχει 25% πιθανότητα να αποκτήσει φυσιολογικό παιδί

Αναζητήστε και εσείς τη "μικρή άχρηστη πληροφορία της ημέρας". Ποτέ δεν ξέρεις ποιο επικοινωνιακό χάσμα μπορεί να γεφυρώσει.

220

Η ζωή σου είναι κίτρινη και αφρίζει.

Η καρδιά σου είναι κόκκινη και σταματά.

Το μυαλό σου είναι σβούρα και γυρίζει.

Η ψυχή σου είναι μωβ και ασφυκτιεί.

Η μορφή σου είναι στρογγυλή και υψώνεται.

Η ματιά σου είναι μπλε και βομβαρδίζει.

Το κορμί σου είναι κορμός και κόβεται.

Σου απλώνω το χέρι και η καρδιά σου σπέρνει.

Σου δείχνω το δρόμο και ο νους σου θερίζει.

Παράλληλες πορείες.

Ασθενικές και βουβές.

Τι κοστίζει η διαδρομή για τον Παράδεισο;

Μια συγκατάβαση και μια θυσία.

Ξέρεις που θα με βρεις.

Μάθε το πως και η στιγμή θα σταματήσει εδώ.

Στο 220.

Φέσι

Ακόμα και τα 882 φαντάζουν ανεπαρκή. 882 φίλε. Ανέβηκα επίπεδο. Πλέον ξεφεύγω απ τη γενιά των 700 ευρώ. Γίνομαι η γενιά των 900 παρά κάτι. Ένας λόγος λιγότερος να μιζεριάζω. Damn' it. Και πάνω που δοκίμαζα το προφίλ του αδικημένου. Η ζωή συνεχίζει να μου χρωστάει. Αλλά δεν μου χρωστάει πλέον η Ιωάννα. Έδωσε και αναδρομικά. Της ζωής τα περιμένω ακόμα. Αυτά που χρωστάει. Τα αναδρομικά. Αν υποθέσουμε ότι χρωστάει. Το μαντολίνο δεν τραβάει. Άλλες φορές είναι απελευθερωτικό. Άλλες αισθάνομαι σαν πεντάχρονο που το τραβάει η μαμά του στο ωδείο για να μάθει αρμόνιο. Αλλά δεν είναι αρμόνιο γαμώτο...είναι μαντολίνο. Μέχρι και το όνομά του είναι πιο συμπαθητικό από τα άλλα όργανα. Σήμερα έπαιξα το "μαντολίνο" μου στον Κ. Συμπαθητικά. Απρόθυμα. Μάλλον βαρετά, σαν τυπικό κονσέρτο. Σαν βαρετή μαντολινάτα, σαν παλιομοδίτικη καντάδα. Τα τραγούδια του μεροκάματου που λέει κι ο Μιχάλης. Η ανταπόκριση γλυκιά. Ευγενική. Ισχνή. Όπως ευχόμουν. Ακόμα στ' αυτιά μου ηχεί το κόντρα μπάσο. Βαρύ, ασήκωτο, απλά συνοδευτικό, με μια δόση αμανέ στις ανατολίτικες υποχωρήσεις του, με ανυπόφορο κακοπαιγμένο βιολί στις δυτικές αποστροφές του. Αυτό το μπάσο είναι πάντα κόντρα. Κι αυτό το μαντολίνο, μπορεί ποτέ να μη γίνει μαντο-μπάσο. Ίσως να πρέπει να συμβεί αυτό που λέει η Ανθή. Ο συμβιβασμός. Αν δεν μπορείς να διαβάσεις παρτιτούρα, υπάρχει πάντα η ταμπλατούρα. Κι αν δεν μπορείς να εξασκήσεις το αυτί σου, μπορείς πάντα να εξασκήσεις την αριθμητική σου. Η σολ η ψιλή είναι χορδή 1 τάστο 2. Η σολ η μπάσα είναι χορδή 3 τάστο 3. Η σι ύφεση είναι χορδή δύο, τάστο 1 πίσω. Σι ύφεση, συ ύφεση κι εγώ υ-φέσι. Φέσι; Και πάλι η ανατολή κερδίζει στα σημεία.

Η θεωρία της σπανακόπιτας

Στις ανθρώπινες σχέσεις, και δη στις ερωτικές, υπάρχει μία θεωρία που βρίσκει τέλεια εφαρμογή. Εγώ την ονομάζω "θεωρία της σπανακόπιτας". Έχοντας ξοδέψει κόπο, χρόνο και ενέργεια προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω ανθρώπινες συμπεριφορές που για μένα είναι ακατανόητες αλλά για όσους τις ασκούν είναι μέχρι και δικαιολογημένες (κάνω παρέα με αρρωστημένους εγωιστές, ως φαίνεται), έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η προσέγγιση ενός δυνητικού συντρόφου (σύντροφος: μεγάλη κουβέντα, αλλά το προτιμώ από το κάπως φτηνό για μας τα so-called καλά κορίτσια «γκόμενος») μοιάζει με το να προσπαθείς να πείσεις κάποιον να φάει τη σπανακόπιτά σου. (Όπου σπανακόπιτα, η σπεσιαλιτέ σου - συμπεριφορική, συναισθηματική, εμφανισιακή, κ.λπ, κ.λπ - αν και ομολογώ ότι πέραν της κλισέ μακαρονάδας και της ακόμα πιο κλισέ ομελέτας, δεν έχω επιχειρήσει ακόμα να συνδιαλλαγώ σοβαρά με την κουζίνα).
Ετοιμάζεις λοιπόν ένα ταψί σπανακόπιτα, εκμεταλλευόμενη το γαστριμαργικό σου ταμπεραμέντο και τον τσελεμεντέ της Βέφας (ο Μαμαλάκης είναι πιο κοσμοπολίτης, το θέμα είναι να το παίξεις και καλή νοικοκυρά) και περιμένεις να βρεις τον πρώτο διαθέσιμο για να τον κεράσεις ένα κομμάτι. Σε αυτή λοιπόν τη μάχη για να κερδίσεις τη θέση της «αρχόντισσας της κουζίνας», άρα και την καρδιά του δυνητικού παρτενέρ, υπάρχουν 4 ενδεχόμενα:
1) Το ευτυχές: ο στόχος δοκιμάζει τη σπανακόπιτα, του αρέσει, παίρνει το ταψί, παίρνει κι εσένα και ζήσαμε εμείς καλά και εσείς καλύτερα.(Μέχρι φυσικά να μπουχτίσει από το πολύ σπανάκι, αλλά μέχρι τότε, αν είσαι ξύπνια, θα χεις καταφέρει να απομνημονεύσεις και έτερες ενδιαφέρουσες συνταγές, όπως σπανακόρυζο, σουπιές με σπανάκι, κρέπες με σπανάκι και λοιπές σπανακοδημιουργίες, γιατί η βάση κάθε ανθρώπου είναι μία, κι όσο και να προσπαθείς να αποδείξεις ότι ναι, μπορείς να φτιάξεις και πένες με σολομό, κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσεις ότι μάλλον σου λείπει ο σολομός και είναι πολύ ακριβός για να τον αγοράσεις).
2) Το δυστυχές: ο στόχος δοκιμάζει τη σπανακόπιτα, δεν του αρέσει, σου φορά το ταψί κολάρο, αποφασίζει ότι δεν του αρέσει η σπανακόπιτα, σε εγκαταλείπει μόνη κι αβοήθητη αναζητώντας την τύχη του σε άλλα είδη πιτών, κι εσύ μένεις μόνη με τη Βέφα, να καρφιτσώνεις βελόνες στη χαρωπή φάτσα της έξω από τη μαγειρική της εγκυκλοπαίδεια «Παιδικό Πάρτυ».
3) Το ατυχές: ο στόχος έχει αλλεργία στο σπανάκι. Είσαι απλά γκαντέμω. Καλή τύχη στη λαϊκή της επόμενης Παρασκευής.
4) Τα αδιευκρίνιστα αίτια: Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Ο ενδιαφερόμενος παίρνει ένα κομμάτι, το μυρίζει, το δαγκώνει ελαφρώς στη γωνίτσα. Στη συνέχεια το εγκαταλείπει. Μαζί με αυτό και το ταψί. Μαζί με το ταψί και σένα. Η ύπαρξη αλλεργίας στο σπανάκι δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Δάγκωσε τη σπανακόπιτά σου και 24 ώρες μετά: καμία αλλεργική αντίδραση, κανένα αλλεργικό σοκ. Δεν δήλωσε ποτέ ότι δεν του αρέσει η σπανακόπιτα. Μάλιστα σε μια δαγκωματιά του ορκίστηκε ότι του θυμίζει τη σπανακόπιτα της μάνας του. (Παρένθεση: όταν ο,τιδήποτε πάνω σας του θυμίσει τη μάνα του, δεν είναι απαραίτητο ότι σας αγαπάει γι’ αυτό. Οπότε την ουρά στα σκέλια και δρόμο, προτού βρεθείτε εσείς στο χώμα και αυτός στη φυλακή – ή και το αντίστροφο.). Γιατί άραγε αυτή η σπανακοδοκιμή να είχε τόσο άδοξο τέλος;
Η περίπτωση 4 θυμίζει σε όλους μια ιστορία που έχουν ξαναζήσει. Μια εμφάνιση, μια εξαφάνιση μετά, μια επανεμφάνιση, εκ νέου μια εξαφάνιση, και γενικώς ένα άσκοπο πήγαινε έλα που ποτέ δεν διευκρινίζει αν η σπανακόπιτα άρεσε ή όχι, άρα δεν φτάνει ποτέ στο «σ’ αγαπώ», αλλά ούτε και στο «δεν σε θέλω». Και μένεις εσύ με την πίτα στο χέρι και με το τρίτο το μακρύτερο κομμάτι σπανακόπιτα στο χέρι, να αναρωτιέσαι τι δεν πήγε καλά στη συνταγή.
Και που να’ ξερες κακομοίρα μου ότι δάγκωσε και δεν κατάπιε επειδή απλώς φοβήθηκε να μη στραβοκαταπιεί.
Και που να’ ξερε ο κακομοίρης ότι η δική σου πίτα είναι η μόνη ευκολοχώνευτη που θα βρει στην αγορά.

Επιστροφή

Μόλις σήμερα συνειδητοποίησα πόσο πολύ καιρό έχω να γράψω στο blog μου. Απουσία ίντερνετ στο σπίτι, απουσία ελεύθερου χρόνου (ή διάθεσης) στη δουλειά από την άλλη, και φτάσαμε να ξαναπιάνω "δουλειά" τέλη Σεπτέμβρη. Έχω και μια υπόσχεση να τηρήσω προς την Ανθή και αυτή είναι να συνεχίσω να γράφω, οπότε αφού πρόκειται για υπόσχεση θα βάλω τα δυνατά μου. Είχα ετοιμάσει μάλιστα και ένα αρθράκι στη δουλειά να ανεβάσω, την φοβερή και τρομερή μου "θεωρία της σπανακόπιτας" για τις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι περίεργος ο τίτλος ε; Ωστόσο το περιεχόμενο νομίζω θα βρεί αντίκτυπο στο κοινό μου. Το όποιο κοινό τέλοσπάντων μπορεί να τύχει να διαβάσει αυτό το ηλεκτρονικό ημερολόγιο. Την Ανθή δηλαδή. Είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα θεωρία. Και το γεγονός ότι συνδυάζει τις ανθρώπινες σχέσεις με τη μαγειρική, πράγμα που στις μέρες μας είναι πολύ στη μόδα, νομίζω ότι θα έκανε τη θεωρία μου δημοφιλή, εάν και εφόσον είχα τη δυνατότητα να έχω πρόσβαση στα media και τη δημοσιότητα, και όλες αυτές τις εκπομπές που οι άνθρωποι παίρνουν και λένε τα προβλήματά τους νομίζοντας ότι κανείς δεν τους παίρνει χαμπάρι, αλλά που εσύ συνειδητοποίησες μια μέρα καθώς άκουγες ότι η φωνή του κυρίου με την ιστορία "πώς με παράτησε ο γκέι σύντροφός μου" μοιάζει απελπιστικά πολύ με τη φωνή του κρεοπώλη της γειτονιάς που νταραβερίζεται στα καφενεία με σφαγείς και κουτσαβάκια.
Η θεωρία της σπανακόπιτας θα ανέβει σύντομα, οπότε έσετε έτοιμοι (μάλλον το σκότωσα το αρχαίο) να ταυτιστείτε με τη θεωρία που αποτυπώνει με γαστριμαργικούς κώδικες τις πιο μύχιες σκέψεις σας για το άλλο φύλο και τις πιθανότητες να τα βρείτε μαζί του.

Πάει κιόλας ένας μήνας. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση, που λένε. Δηλαδή φωνή υπήρξε. Ακρόαση δεν έγινε. Η Ανθή λέει ότι όταν δεν παίρνεις εσύ τις αποφάσεις, τις παίρνει η ζωή για σένα. Βολικό αρκετά. Και σε μένα λειτούργησε μάλλον. Αντι να μπω στη διλημματικού τύπου ερώτηση, "να σηκώσω ή να μην σηκώσω το τηλέφωνο", το σύμπαν έπαιξε το παιχνίδι του, τα κανε πλακάκια με το Μορφέα, και μου χάρισε ύπνο βαρύ και αντίληψη ελαφριά και έτσι δεν αντελήφθην το τηλέφωνο που χτύπησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 25ης 'η 26ης Ιουνίου. Να χε άραγε σκοπιά και να βαριότανε; Να' χε άραγε μετανιώσει για τα τελευταία φθονερά μηνύματα του πληγωμένου εγωισμού; Να' ταν άραγε απλά πιωμένος και να' θελε να αποτελειώσει την ήδη ισοπεδωμένη επαφή μας; Ποτέ δεν θα μάθω τι είχε στο μυαλό του εκείνη τη νύχτα. Ποτέ δεν θα μάθω τι είχε στο μυαλό του γενικώς. Αν και φοβάμαι ότι ούτε ο ίδιος ξέρει ή θα μάθει ποτέ. Το στοίχημα χάθηκε. Το πείσμα μου ασθένησε. Η Μητέρα Τερέζα απέτυχε στο ρόλο της, η γυναίκα απέτυχε στην αποστολή της, η φίλη απέτυχε στην κατανόησή της, η ψυχολόγος απέτυχε στη βοήθειά της. Κι έμεινε η Γαρούφω. Μόνη. Να αναρωτιέται αν αξίζουν τον κόπο τελικά αυτές οι μικρές ή μεγάλες αδιέξοδες ιστορίες πάθους, μίσους, έρωτα και μεγάλης χαζοχαρούμενης βλακώδους καρτερίας για τον πρίγκηπα που αντί για άσπρο άλογο, οδηγεί φορτηγό από εργοστάσιο της AMSTEL...

Βρες μου έναν άνθρωπο που να είναι ευτυχισμένος. Ή τουλάχιστον να λέει ότι είναι. Να προσποιείται ότι είναι. Να πείθει τους άλλους ότι είναι. Κουράστηκα με τόση μιζέρια. Όλοι κουβαλούν προβλήματα,όλοι βουτάνε στη μιζέρια τους, όλοι καλλιεργούνε τη μιζέρια τους, συντηρούνε τη μιζέρια τους, και το χειρότερο απ' όλα, τη μεταδίδουν. Κουράστηκα με τόσες κακές διαθέσεις. Τόσες άχρωμες φάτσες, που δεν λυπούνται, αλλά δεν χαίρονται κιόλας, που πνίγονται στην κουταλιά τους, αλλά φοβούνται να αφήσουν το κουτάλι, που σέρνουνε το κουφάρι τους σαν αγγαρεία, αλλά τρέμουν κι όταν τους πάθει κάτι. ΜΕ ΚΟΥΡΑΣΑΤΕ.

Και με κούρασα.

Υ.Γ.1 Βέβαια, αν η ζωή και οι άνθρωποι ήταν τέλειοι κι ευτυχείς, δεν θα' χε κανένα ενδιαφέρον.

Υ.Γ.2 Γιατί τώρα έχει;

Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,από ένα χέρι να πιαστώ,

να βγω έξω να ζήσω,για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,ν

α πιάσω κάποιον να του πω:"Δώσ’ μου το χρόνο σου...

κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου.

"Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:Δε γίνεται.

Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"δεν παραδίνεται.

Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.

Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".

Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ’ αγκαλιάζει

κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.

Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,

και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του

με πιάνει κρίση,

σέρνεται απάνω μου τον έρωτα να ζήσει.

Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.

Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.

Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,

να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.

Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,

χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.

Καπνός και σκόνη,

και όλα γύρω μου φωνάζουν"είμαι μόνη".

Οι πιο μεγάλες νύχτες

είναι αυτές που κλαις και δε σ’ ακούν.

Θυμίζουνε γυναίκες,

μοναχικές γυναίκες που πονούν.

(Μοναχικές γυναίκες / Ελένη Δήμου, Γλυκερία, Τάνια Τσανακλίδου)

Έκανα το πρώτο μου τσιγάρο στο μπαλκόνι. Απαγορεύεται λέει το κάπνισμα εντός εταιρείας, γιατί αν μπει κανείς θα μας βάλει πρόστιμο. Αυτή η προστιμοφοβία είναι άνευ προηγουμένου. Λες και το σύμπαν έχει δημιουργήσει κοσμική συνομωσία με τους απανταχού ελεγκτικούς μηχανισμούς κρατών και οργανισμών για να ελέγχουν αν εγώ ή ο μπαμπάς καπνίζουμε εν ώρα εργασίας. Δηλώνω ευθαρσώς ότι αν είναι να πληρώσω πρόστιμο επειδή έκανα μια τζούρα απ' τα ολντ χόλμπορν μου, χαλάλι.

Μπαλκονάτο σου λέει τώρα. Ή και ταρατσάτο. Σαν εκείνο το παλιό θεατρικό που λεγόταν "Τσιγάρο στην ταράτσα". Και δεν έχουμε και μπαλκόνι εταιρείας απέναντι, να πεις ότι θα κάνεις και καμιά γνωριμία. Διοτί μη νομίζεις, αυτός είναι ο στόχος κατά βάση. Η ενίσχυση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Δεν θα χρειάζεται να παίρνεις τον άλλο στο κινητό να τον ρωτάς τι κάνει. Θα στέλνεις σήματα καπνού απ' το μπαλκόνι. Τώρα αν αναρωτιέσαι αν το ξεφύσημα της τζούρας σου αρκεί για να στείλει σήμα καπνού, σε πληροφορώ ότι προκειμένου να το κάνεις αυτό το τσιγάρο και να είσαι και on time όταν θα επιστρέψεις στο γραφείο σου από το cigarette break, είσαι ικανός να ρουφάς με στόμα και ρουθούνια μαζί.

Αλλά αυτόν το ρατσισμό με το τσιγάρο δεν τον καταλαβαίνω. Διαμαρτύρονται λέει οι παθητικοί καπνιστές. Τους μολύνουμε τον αέρα. Και τα μηχανάκια μολύνουν τον αέρα, και τα εργοστάσια μολύνουν τον αέρα, και τα πατσουλιά που φοράει το ψώνιο που βάφεται σαν την Άντζελα Δημητρίου σε πρεμιέρα στη Νεράιδα μολύνει τον αέρα, δεν είδα όμως κανένα να βάζει πρόστιμο στις γκόμενες που φοράνε τα πατσουλιά. Γιατί το δικό μου δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή, τα κίτρινα δόντια και τα μαύρα πνευμόνια να είναι κατώτερο σε ισχύ από το δικαίωμα της κάθε μαντάμ να ντύνεται, φέρεται, βάφεται και αρωματίζεται (ή μάλλον πατσουλίζεται) σαν λατέρνα;

Περιμένω απ' τους αρμόδιους μια απάντηση.

Τελικά αυτό το facebook-ελληνιστί φατσόβιβλος-είναι πολύ ύπουλο πράγμα. Σε βάζει στο τριπάκι να κάνεις όλα αυτά τα ευφάνταστα τεστ του στυλ "πώς θα λένε το άλλο σου μισό;", "τι σε περιμένει φέτος το καλοκαίρι", "τι ζώο είσαι;", "τι μάρκα αυτοκινήτου είσαι;", "τι σκέφτεσαι όταν ξυπνάς το πρωί, τι πριν κοιμηθείς το βράδυ και τι όταν κάνεις χαλάουα στις μασχάλες σου;" και παραμυθιάζεσαι εσύ ότι πρόκειται για μικρά αθώα τεστ που τίποτα δεν έχουν να πούν για την προσωπικότητά σου. Και θεωρείς ότι ο μοναδικός ρόλος που εξυπηρετούν είναι να βγάλεις τα απωθημένα των 11 σου χρόνων, όταν όλες οι συμμαθήτριές σου είχαν λεύκωμα υπογεγραμμένο από περίπου 40 άλλους συμμαθητές (το γεγονός ότι ήσασταν λιγότεροι από 30 στην τάξη, σε έκανε να τσαντίζεσαι ακόμα περισσότερο), ενώ εσύ πάσχιζες για να διατηρήσεις το 10 στον έλεγχο, γιατί έτσι και έπαιρνες 9 θα' ρχόταν η καταστροφή του κόσμου ή θα χανες την πολλά υποσχόμενη θέση στο δημόσιο.

ΛΑΘΟΣ. Τα τεστ της φατσόβιβλου είναι πολύ περισσότερα απ' όσα νόμιζες. Προ 10 λεπτών είπα να κάνω το τεστ για το ποιο χαρτί ταρώ μου ταιριάζει αυτήν την περίοδο. Η απάντηση;

..............................................DEATH.

Είναι όλα μια μυστική συνομωσία για να μου χαλάσουν τη μέρα. Μια μυστική συνομωσία για να απωλέσω και τα τελευταία ίχνη αισιοδοξίας που μου έχουν απομείνει. Μαύρο το μέλλον λέει. Μαντάτα θα ακούσω και θα προσπαθήσω να ξεφύγω από κατάσταση που θα με παγιδεύσει. Και θα τα βάλω και με το θάνατο λέει. Ω θεοιιιιιιιιιιιιιιιιιιι. Κλείστε τη φατσόβιβλο. Από 1η Ιουλίου κόψτε τη νικοτίνη, κόψτε και τη facebookίνη. Η γριά μάγισσα πίσω από το "Αποδοχή Εφαρμογής" καραδοκεί....

Μετά από αποχή μηνών, ετών μπορώ να πω, επανέρχομαι στο διαδικτυακό μου ημερολόγιο, με την ελπίδα να γράφω όσο πιο συχνά μπορώ αυτά που με προβληματίζουν, μπας και ανακουφιστώ, και φύγει και αυτό το ρημάδι το φούσκωμα στο στομάχι. Εύχομαι να μην έχω ξεχάσει να γράφω, και να μην περιορίζεται η γραπτή μου απόδοση σε αναλύσεις βαρετών ερευνών για την ποιότητα ζωής στο Δήμο Κάτω Κουκουναριάς. Καλώς ορίσατε, καλώς σας βρήκα, καλό μου ταξίδι...