Έκανα το πρώτο μου τσιγάρο στο μπαλκόνι. Απαγορεύεται λέει το κάπνισμα εντός εταιρείας, γιατί αν μπει κανείς θα μας βάλει πρόστιμο. Αυτή η προστιμοφοβία είναι άνευ προηγουμένου. Λες και το σύμπαν έχει δημιουργήσει κοσμική συνομωσία με τους απανταχού ελεγκτικούς μηχανισμούς κρατών και οργανισμών για να ελέγχουν αν εγώ ή ο μπαμπάς καπνίζουμε εν ώρα εργασίας. Δηλώνω ευθαρσώς ότι αν είναι να πληρώσω πρόστιμο επειδή έκανα μια τζούρα απ' τα ολντ χόλμπορν μου, χαλάλι.

Μπαλκονάτο σου λέει τώρα. Ή και ταρατσάτο. Σαν εκείνο το παλιό θεατρικό που λεγόταν "Τσιγάρο στην ταράτσα". Και δεν έχουμε και μπαλκόνι εταιρείας απέναντι, να πεις ότι θα κάνεις και καμιά γνωριμία. Διοτί μη νομίζεις, αυτός είναι ο στόχος κατά βάση. Η ενίσχυση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Δεν θα χρειάζεται να παίρνεις τον άλλο στο κινητό να τον ρωτάς τι κάνει. Θα στέλνεις σήματα καπνού απ' το μπαλκόνι. Τώρα αν αναρωτιέσαι αν το ξεφύσημα της τζούρας σου αρκεί για να στείλει σήμα καπνού, σε πληροφορώ ότι προκειμένου να το κάνεις αυτό το τσιγάρο και να είσαι και on time όταν θα επιστρέψεις στο γραφείο σου από το cigarette break, είσαι ικανός να ρουφάς με στόμα και ρουθούνια μαζί.

Αλλά αυτόν το ρατσισμό με το τσιγάρο δεν τον καταλαβαίνω. Διαμαρτύρονται λέει οι παθητικοί καπνιστές. Τους μολύνουμε τον αέρα. Και τα μηχανάκια μολύνουν τον αέρα, και τα εργοστάσια μολύνουν τον αέρα, και τα πατσουλιά που φοράει το ψώνιο που βάφεται σαν την Άντζελα Δημητρίου σε πρεμιέρα στη Νεράιδα μολύνει τον αέρα, δεν είδα όμως κανένα να βάζει πρόστιμο στις γκόμενες που φοράνε τα πατσουλιά. Γιατί το δικό μου δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή, τα κίτρινα δόντια και τα μαύρα πνευμόνια να είναι κατώτερο σε ισχύ από το δικαίωμα της κάθε μαντάμ να ντύνεται, φέρεται, βάφεται και αρωματίζεται (ή μάλλον πατσουλίζεται) σαν λατέρνα;

Περιμένω απ' τους αρμόδιους μια απάντηση.