Ακόμα και τα 882 φαντάζουν ανεπαρκή. 882 φίλε. Ανέβηκα επίπεδο. Πλέον ξεφεύγω απ τη γενιά των 700 ευρώ. Γίνομαι η γενιά των 900 παρά κάτι. Ένας λόγος λιγότερος να μιζεριάζω. Damn' it. Και πάνω που δοκίμαζα το προφίλ του αδικημένου. Η ζωή συνεχίζει να μου χρωστάει. Αλλά δεν μου χρωστάει πλέον η Ιωάννα. Έδωσε και αναδρομικά. Της ζωής τα περιμένω ακόμα. Αυτά που χρωστάει. Τα αναδρομικά. Αν υποθέσουμε ότι χρωστάει. Το μαντολίνο δεν τραβάει. Άλλες φορές είναι απελευθερωτικό. Άλλες αισθάνομαι σαν πεντάχρονο που το τραβάει η μαμά του στο ωδείο για να μάθει αρμόνιο. Αλλά δεν είναι αρμόνιο γαμώτο...είναι μαντολίνο. Μέχρι και το όνομά του είναι πιο συμπαθητικό από τα άλλα όργανα. Σήμερα έπαιξα το "μαντολίνο" μου στον Κ. Συμπαθητικά. Απρόθυμα. Μάλλον βαρετά, σαν τυπικό κονσέρτο. Σαν βαρετή μαντολινάτα, σαν παλιομοδίτικη καντάδα. Τα τραγούδια του μεροκάματου που λέει κι ο Μιχάλης. Η ανταπόκριση γλυκιά. Ευγενική. Ισχνή. Όπως ευχόμουν. Ακόμα στ' αυτιά μου ηχεί το κόντρα μπάσο. Βαρύ, ασήκωτο, απλά συνοδευτικό, με μια δόση αμανέ στις ανατολίτικες υποχωρήσεις του, με ανυπόφορο κακοπαιγμένο βιολί στις δυτικές αποστροφές του. Αυτό το μπάσο είναι πάντα κόντρα. Κι αυτό το μαντολίνο, μπορεί ποτέ να μη γίνει μαντο-μπάσο. Ίσως να πρέπει να συμβεί αυτό που λέει η Ανθή. Ο συμβιβασμός. Αν δεν μπορείς να διαβάσεις παρτιτούρα, υπάρχει πάντα η ταμπλατούρα. Κι αν δεν μπορείς να εξασκήσεις το αυτί σου, μπορείς πάντα να εξασκήσεις την αριθμητική σου. Η σολ η ψιλή είναι χορδή 1 τάστο 2. Η σολ η μπάσα είναι χορδή 3 τάστο 3. Η σι ύφεση είναι χορδή δύο, τάστο 1 πίσω. Σι ύφεση, συ ύφεση κι εγώ υ-φέσι. Φέσι; Και πάλι η ανατολή κερδίζει στα σημεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου